येथे एक गरीब शेतकऱ्याची सुंदर मराठी गोष्ट दिली आहे:
एका छोट्याशा गावात विठ्ठल नावाचा एक गरीब शेतकरी राहत होता. त्याच्याकडे स्वतःची अशी खूप कमी जमीन होती आणि एक जुना बैल होता. विठ्ठलकडे संपत्ती नसली तरी प्रामाणिकपणा आणि कष्टाची मोठी पुंजी होती. दररोज पहाटे उठून तो आपल्या शेतात घाम गाळायचा.
एक वर्ष गावात भीषण दुष्काळ पडला. विहिरी कोरड्या पडल्या आणि पिके करपून गेली. गावातील इतर शेतकरी हताश झाले, पण विठ्ठलने धीर सोडला नाही. तो रोज विहीर खोदण्यासाठी कष्ट करू लागला. गावातील लोक त्याला म्हणायचे, “विठ्ठला, या कडक उन्हात कशाला विनाकारण त्रास करून घेतोस? पाणी लागणार नाही.” पण विठ्ठलचा देवावर आणि स्वतःच्या कष्टावर पूर्ण विश्वास होता.
एक दिवस दुपारच्या वेळी, विहीर खोदत असताना त्याचा फावडा एका कडक वस्तूवर आपटला. त्याने आजूबाजूची माती बाजूला केली तर तिथे सोन्याच्या नाण्यांनी भरलेला एक जुना हंडा सापडला! विठ्ठल थक्क झाला. तो हंडा घरी घेऊन गेला. त्याची गरिबी एका रात्रीत दूर होऊ शकत होती. पण विठ्ठलचा प्रामाणिक आत्मा त्याला म्हणाला, “हे धन माझे नाही, हे गावच्या जमिनीतून मिळाले आहे.”
त्याने तो हंडा गावातील सरपंचांकडे सुपूर्द केला. विठ्ठलच्या या प्रामाणिकपणाने सरपंच भारावून गेले. त्यांनी त्या धनाचा वापर गावात मोठा पाझर तलाव बांधण्यासाठी आणि विठ्ठलला त्याच्या प्रामाणिकपणाचे बक्षीस म्हणून नवीन बैलजोडी आणि शेतीचे साहित्य देण्यासाठी केला.
पुढच्याच वर्षी चांगला पाऊस झाला. तलावामुळे संपूर्ण गावाला पाणी मिळाले आणि विठ्ठलचे शेतही हिरवेगार झाले.
तात्पर्य: प्रामाणिकपणा आणि कष्टाचे फळ नेहमी गोड असते. संपत्तीपेक्षा माणसाची नियत महत्त्वाची असते
